Verjaardagen

Woensdag 17 januari
Donderdag 18 januari
Zaterdag 20 januari
Maandag 22 januari

Sponsorkliks

SponsorKliks, gratis sponsoren!

Atletiek.nl

Grete Koens: De atleten worden met de dag beter!
De MiLa atleten hebben inmiddels al aardig wat kilometers erop zitten in Kenia. Grete Koens, bondscoach MiLa, beschrijft de ervaringen tot nu toe waar de vraag 'How are you?' centraal staat. Heel charmant aan het lopen in Kenia zijn de kinderen die de atleten te pas en te onpas bovenstaande vraag naar het hoofd slingeren tijdens een training. Nee, dan zijn de opmerkingen die je in Nederland te horen krijgt toch van een andere allure: “ze hebben ‘m al”, “ hardlopers zijn doodlopers” en nog meer van dit soort originele opmerkingen die elke hardloper wel zal herkennen. Maar de vrolijke smoeltjes willen ook nog wel eens doorvragen…….”give me your watch” of “give me your bike” (richting coach) zijn de varianten die we ook nog wel eens te horen krijgen als begroeting. Zonder overigens al te grote verwachtingen van de kant van de vragenstellers. Hoe gebiedend de tekst ook is, echte bedreiging schuilt er niet in. Dus draven de lopers rustig verder en houden de Garmin vrolijk aan de pols. Want die hartslag moet goed gemonitord worden. Voorzichtigheid blijft troef wanneer je op grote hoogte traint. Liever laag in de zone blijven dan hoog in het lactaat komen. Je loopt je hier vrij makkelijk over de kop. Dus werken we vooral gestaag aan de basisconditie. Het accent ligt dus met name op de aerobe trainingsvormen. En om toch nog een beetje power te behouden doen we krachttraining (2-3x per week) of wat korter werk (200m en minder). Dat laatste gaat namelijk op hoogte extreem goed door de verminderde luchtweerstand. Maar op de langere tempoblokken en duurlopen moeten we de snelheid nog easy houden t.o.v. zeeniveau omdat daarop het gebrek aan zuurstof zich doet gelden. Maar de adaptatie (aanpassing) is in volle gang. De atleten worden met de dag beter. En de vooruitgang komt middels hun “watch”, die ze niet willen afstaan aan de kids, ook goed in beeld. Ze lopen al snel een kilometer per uur harder met dezelfde hartslag als een week geleden. Ik voel mij dan ook niet langer de begeleider van een Start-To-Run beginnersgroep. Waren ze de eerste week nog niet vooruit te branden, op dit moment komt er weer een stukje van de klasse boven drijven. En wat doet een MiLa hier voor de rest? Naast veel slapen vooral veel eten. Het is onvoorstelbaar wat dat loopvolk weet weg te stouwen. Ze zijn werkelijk onverzadigbaar. Er was op de heenweg al de nodige overbagage omdat de reistassen vol zaten met reepjes, shake-jes en nog meer onmisbare etenswaren. Ik zal maar niet vertellen hoeveel kilo Nederlandse havermout de oversteek naar Kenia gemaakt heeft. En dan denk je, dan hebben ze wel genoeg!!!! Maar tijdens de etensbuffetten maakt plaatsvervangende schaamte zich van mij meester. Het lijkt wel een roedel uitgehongerde wolven die ik bij me heb. Het eten is amper door het personeel uitgestald of de roedel stormt op de schalen af. En dan blijkt zelfs de grootste slowtwitcher opeens over een ongekend aantal snelle spiervezels en reactievermogen te beschikken. Want wie staat er zonder enige moeite vooraan in de immense rij in de eetzaal? Tja, je doet als coach wel de nodige inspiratie op voor nieuwe trainingsvormen op gebied van starttechniek. Tekst en Foto's: Grete Koens
Rik Taam: Nu alles geven, dat hoort erbij
De komende weken zullen de atleten van het AA Drink Talententeam 2018 aan je worden voorgesteld. Met deze week: atleet Rik Taam (21 jaar), gespecialiseerd op de tienkamp. Emotioneel en zó gaaf ‘Het moment dat ik het stadion in Polen in liep tijdens de WJK, werd ik wel even emotioneel. De omvang, het besef, alle nationaliteiten en mijn ouders die speciaal voor mij op de tribune zaten. Het was zo’n gave ervaring! Ondanks dat het niet mijn beste wedstrijd was, is het wel mijn mooiste ervaring van 2016.’ Boost en vertrouwen Helaas was 2017 niet zo’n topjaar voor Rik. In februari werd hij geopereerd aan ‘sportsman hernia’. ‘In april kon ik pas weer redelijk trainen. Bij de wedstrijden die volgden, stond ik er wel maar ik kon nog niet alles geven. Ik heb echt een stapje terug moeten doen. Uiteraard stelde ik nog meer eisen aan mezelf als lid van het AA Drink Talententeam. Maar die kwamen er dus niet uit. Aan de andere kant zie ik het ook positief in: ik heb de wedstrijden wel gedraaid en dus weer ervaring opgedaan. Terugkijkend was het een goede leerschool. Ik twijfelde wel of ze nog vertrouwen in me hadden. Dus dat ik nu weer geselecteerd ben voor het AA Drink talententeam, geeft me een boost om het nog beter te gaan doen in 2018.’ AV Zaanland Als pupil van een jaar of acht begon Rik bij AV NEA Volharding in Purmerend. ‘Ik merkte dat ik beter was dan de rest van de groep. En wedstrijden winnen is, zeker als kind, leuk. Ik had er ook plezier in, dus de motivatie om door te gaan was groot. Ik klom steeds een stapje hoger, van regionale wedstrijden, naar een NK en dan naar een WK. De progressie zette al die jaren door, op alle onderdelen kwam ik redelijk tot goed mee. Dus mijn keuze voor de meerkamp was snel gemaakt.’ Rond zijn 12e jaar koos Rik voor AV Zaanland, en hier traint hij nog altijd. ‘Marc de Vries is mijn trainer. In ons kleine groepje trainen we niet alleen hard, het is er ook gezellig en er is veel aandacht voor elkaar. Hordelopen is momenteel mijn beste en favoriete onderdeel.’ Voeding en alles geven ‘Vrijdag is een rustdag’, vertelt de enthousiaste atleet. ‘Die dag volg ik een deeltijdopleiding voeding en diëtiek. Ik was altijd al geïnteresseerd in voeding en herstel. Maar ik heb geen heel bijzonder eetpatroon hoor, ik eet heel eiwitrijk voor m’n herstel en verder gewoon gezond. Eten is ook zeker geen obsessie voor mij. Ik mag en kan ook genieten van minder gezonde dingen op z’n tijd.’ Uitgaan doet Rik niet veel, zijn directe omgeving zoals z’n vriendin en broer zijn ook niet van het feesten. ‘Dus dat maakt het makkelijker,’ lacht hij. ‘En tja je wilt gewoon de beste worden op de tienkamp. En het topsportleven duurt maar kort. Daarna komt nog er nog een ander leven achteraan. Nu alles geven, dat hoort erbij.’ Ultieme beloning In 2018 zijn er geen grote toernooien voor onder de 23 jaar. Rik ziet het dus als een tussenjaar. ‘Ik wil zo dicht mogelijk bij de 8000 punten komen. Want om naar een EK of WK te gaan, moet je wel richting de 8100 punten gaan. Ik sta nu op 7400, dus mijn reële streven is 7700 als tussenstap. En natuurlijk is ook voor mij ooit deelnemen aan de Olympische Spelen de ultieme beloning voor al m’n harde werken op de baan.’ Tekst: Esther Vliege Foto (header): Coen Schilderman
Sluiting van de inschrijving nadert
Let op: je kunt je nog inschrijven tot en met 14 januari 23:59 uur voor de NK Indoor Meerkamp. Heb je dit nog niet gedaan? Doe die dan nog snel voordat je te laat bent! Ook dit jaar zullen de NK Indoor Meerkamp, samen met de NK Indoor Masters,plaatsvinden in Omnisport Apeldoorn in het eerst weekend van februari. Op 3 en 4 februari zullen alle meerkampers de strijd met elkaar aangaan op jacht naar eremetaal. Ondertusssen heeft onze Nederlands grootste meerkamptopper zich al ingeschreven, Eelco Sintnicolaas. Tevens het gezicht van de NK Indoor 2018.
Sluiting van de inschrijving
Let op: je kunt je nog inschrijven tot en met 14 januari 23:59 uur voor de NK Indoor Masters. Heb je dit nog niet gedaan? Doe die dan nog snel voordat je te laat bent! Ook dit jaar zullen de NK Indoor Masters plaatsvinden in Omnisport Apeldoorn in het eerst weekend van februari. Op 2, 3 en 4 februari zullen alle masters de strijd met elkaar aangaan op jacht naar eremetaal. <a class="btn btn-default btn-orange" href="https://www.atletiek.nl/nk-indoor-masters/wedstrijd/inschrijven" style="line-height: 1.6;">Inschrijven</a>
Atletiekunie lanceert ranglijsten module
Atletiek minnend Nederland was in het opvragen van statistische gegevens jarenlang aangewezen op de ranglijsten pagina van Ton de Kleijn. In samenwerking met Atletiek.nu heeft de Atletiekunie de laatste fase van een nieuwe geautomatiseerde uitslagenverwerking afgerond. Waar verenigingen al eerder voor het aanmelden en verwerking van wedstrijden op één platform terecht konden, is daar nu een ranglijsten module aan toegevoegd. Dit betekent dat de uitslagen van alle Nederlandse baanwedstrijden automatisch worden omgezet en inzichtelijk zijn in de nieuwe ranglijsten module op de website van de Atletiekunie. Hiermee is een lang gekoesterde ambitie om alle data van wedstrijden via de website van de Atletiekunie aan te bieden, gerealiseerd. Verenigingen, atleten en trainers hebben nu via één portal toegang tot de kalender, uitslagen van baanwedstrijden én statistische gegevens. Op dit moment zijn alleen de ranglijsten van het indoorseizoen 2017/2018
Wout Zijlstra: 'Ik ga nog steeds voor Tokyo!'
De komende weken zullen de atleten van het AA Drink Talententeam 2018 aan je worden voorgesteld. Deze week atleet Wout Zijlstra (20 jaar), gespecialiseerd op de dicsus en kogelstoten. Sterkste vader van Nederland Een schuur vol halters, gewichten en andere krachtsportattributen. Dit privé krachthonk deelt Wout met zijn vader en naamgenoot, die in 2001 de titel sterkste man van Nederland kreeg. Geen wonder dus dat de jonge atleet Wout voorkeur heeft voor de pure krachtonderdelen binnen de atletiek. ‘Voordat ik deze overstap maakte, was ik een meerkamper. Vooral het lopen van langere afstanden is niet mijn ding, en ook polsstokhoogspringen past niet bij me. Ik wist altijd al dat ik een keer zou kiezen voor werpen, de krachtonderdelen passen bij me. En ik hou van explosief trainen.’ Schouder in de shit ‘In 2014 werd ik kampioen tienkamp bij de junioren. Maar daarna koos ik toch definitief voor alleen discuswerpen en kogelstoten. Ik werd gevraagd om op Papendal te komen trainen, een eer en een grote stap.’ In 2017 mocht hij zich ook aansluiten bij het AA Drink Talententeam. ‘Helaas was het een vervelend jaar. In april raakte mijn schouder uit de kom, en in juni ben ik uiteindelijk aan deze blessure geopereerd. Mijn schouders zijn essentieel voor mijn sport, ik kon dus geen enkele wedstrijd meedoen. ‘Lastig om mee om te gaan’, vond Wout. ‘Ik zat echt even in de shit. Maar blijkbaar hebben ze vertrouwen in me,’ lacht Wout. ‘Want ik ben dit jaar weer gevraagd voor het AA Drink Talententeam.’ Zelf heeft Wout ook vertrouwen: ‘binnen nu en twee maanden komt het sowieso goed met m’n schouder.’ En ondertussen focust hardwerkende Wout zich op het 2e jaar van zijn studie Bedrijfskunde. NK, EK en dan.. Tokyo? Wout heeft ook al concrete doelen voor ogen zodra hij hersteld is. ‘Ik heb niet heel veel aan kracht verloren. En ik heb straks nog zo’n vier maanden om me klaar te stomen voor de NK eind juni.’ Wat hij daar denkt te bereiken, vindt hij nu nog lastig in te schatten. ‘Maar ik hoop wel podium te pakken met discuswerpen, al is de concurrentie groot. Ook meedoen met de senioren is wennen hoor. Als junior hoorde ik met afstanden van 60.70 met discus en 19.40 met kogel bij de beste van de wereld. Nu moet ik flink wat stappen terug doen. Toch wil ik zeker de EJK 2019 meepakken. Dit jaar miste ik deze wedstrijd helaas door de blessure.’ Wout droomt en denkt verder. ‘Ik zei altijd, in Tokyo ben ik erbij! Maar dat durf ik nu niet meer zo zeker te stellen. M’n proces als atleet is fors doorbroken afgelopen jaar. Maar ik ga er nog steeds voor.’ Mentale coach Bij AV Horror in Sneek is het avontuur van Wout begonnen. ‘Ik ben de club en mijn trainer zeker dankbaar, dankzij hen heb ik de kansen gekregen die op mijn pad zijn gekomen. Ik train er nog af en toe wat, maar de echte trainingen volg ik op Papendal.’ En zijn belangrijkste voorbeeld? Dat is natuurlijk zijn vader. ‘Hij weet hoe het is om aan wedstrijden mee te doen, hij is mijn motivator en mentale coach bij elke wedstrijd.’ Tekst: Esther Vliege Foto: Coen Schilderman
Grete Koens: 'Hakuna Matata, ofwel maak je niet druk'
Zaterdag 30 december is een groep MiLa atleten vertrokken op trainingsstage naar het zonnige Kenia. Grete Koens, bondscoach MiLa, beschrijft de ervaringen tot nu toe: Hakuna Matata, ofwel maak je niet druk! Ja we zijn overduidelijk in Kenia……nog maar nauwelijks de luchthaven van Eldoret verlaten of ons busje wordt al ingehaald door een brommer met daarop 2 schapen. Overigens blijk je nog veel meer te kunnen vervoeren op zo’n vehikel. Ook complete families en bankstellen weten ons op 2 wielen te passeren. De frivole rijstijl van de lokale bevolking, een aflevering “wegmisbruikers” heeft aan 1 ritje hier al voldoende beeldmateriaal, springt onmiddellijk in het oog. Onze chauffeur, heel stereotiep een bescheiden 1.01-loper op de halve marathon, loodst ons echter vakkundig over de meest heftige kruising in Eldoret. Ik heb nog nooit auto’s uit zoveel verschillende windrichtingen allemaal tegelijk op me af zien komen. En zo hobbelen we via tientallen verkeersdrempels vrolijk door naar Iten, het kamp van Lornah. In het kamp van Lornah heerst een oase van rust. Je waant je even “out of Africa” en eerder in een Caribbean resort. Het eerste wat we zien is een indrukwekkend zwembad, omringd door bananenbomen. Maar dat dit allesbehalve voor de betere “beachlook” is horen we ’s avonds van Lornah zelf. Lornah heeft het hele kamp ingericht naar haar eigen sportbehoefte. Allereerst goede slaapaccommodatie. Lornah sliep zelf tijdens haar carrière zeker 14 uur per dag. Daarnaast gezonde voeding, we komen hier niks te kort met de 5 eetmomenten per dag. Verder is er een gym die voldoet aan de Westerse standaard en ook nog een sauna herbergt. En het zwembad? Dat ligt er omdat Lornah ook altijd nog even een aquajog sessie op een dag wist in te plannen. En kijk je goed dan zie je inderdaad een aantal van die vreselijke (ja ik heb een complex) banden aan de rand van het bad liggen. Voor de belangrijkste activiteit in het leven van een atleet hoefde Lornah niks aan te leggen. Dirtroads waarop naar hartelust gedraafd kan worden zijn er in overvloed. Al is daar wel heel decadent opeens ook een heuse tartan atletiekbaan bij gekomen. Dat zijn we tegenwoordig zelfs op Papendal niet meer gewend. Inmiddels zijn we al een aantal dagen hier in de ijle lucht. De eerste week staat met name in het teken van acclimatiseren. Dus hele spetterende trainingen zijn er nog niet te vermelden. Het gezelschap Nederlanders maakt momenteel met name indruk door hun enorme melkflessen. Het lopen heeft nog veel weg van tempo slak. Maar dat gaat allemaal goed komen in de komende weken. Om het lijf toch nog enigszins op spanning te zetten doen we wel korte versnellingsloopjes cq sprintjes. En daarnaast maken de atleten ook een paar maal per week de gym onveilig met hun atletische skills. En wat doen ze voor de rest? Vooral veel rusten, spelletjes spelen, lezen en studeren. Het Keniaanse WiFi-netwerk (of vooral de spontane afwezigheid daarvan) zorgt er voor dat we weer terugvallen op jaren 80-activiteiten. Wel zo lekker, je maakt je niet zo snel druk. Tekst &amp; Foto's: Grete Koens
Maarten Stuivenberg ondergaat behandeling voor kanker
Atleet Maarten Stuivenberg (VAV Veenendaal) heeft zijn atletiekseizoen noodgedwongen onderbroken om een behandeltraject voor kanker te ondergaan. De ziekte werd ontdekt na een aantal dopingcontroles met afwijkende waarden in het achterliggende seizoen. Maarten: “Bij mij is in de loop van 2017 een hoge waarde van het HCG hormoon (humaan choriongonadotrofine) in mijn bloed gevonden. Dit is naar voren gekomen bij een dopingcontrole. De Dopingautoriteit heeft mij geadviseerd onderzoeken te laten doen, voordat ik de verboden grens zou overschrijden, omdat deze hoge waarden ook zouden kunnen wijzen op medische klachten (in plaats van op dopinggebruik). Vervolgens ben ik naar het ziekenhuis gegaan om een eerste echo te laten maken en zo zijn de medische onderzoeken begonnen. Diezelfde week nog werd ik gebeld dat ik bij een test (van eind juni) wel de verboden grens van het hcg hormoon had overschreden. Dat kon twee dingen betekenen; óf ik had doping gebruikt óf het kon een teken zijn dat ik een vorm van kanker zou hebben. Doping was sowieso uitgesloten en uit een lange reeks onderzoeken kwam uiteindelijk naar voren dat ik kiemceltumoren in mijn lichaam heb; een vorm van zaadbalkanker. Alleen zit het niet bij m'n testikels maar is het op andere plekken in mijn lichaam tot uiting gekomen. Ik ben 27 december direct opgenomen en de volgende ochtend begonnen met de eerste chemo kuur. Ik ben 6 dagen in het ziekenhuis gebleven om vervolgens gisteren, 2 januari, weer thuis te komen. Nu staan mij nog drie opnames in het ziekenhuis te wachten waarin ik dezelfde chemokuren krijg.” Maarten Stuivenberg maakte afgelopen zomer deel uit van het 4x400 estafetteteam dat in Lille tijdens het EK voor landenteams op spectaculaire wijze het Nederlandse Record verbrak in een tijd van 3.02.37. We wensen Maarten heel veel sterkte tijdens de behandelingen en een spoedig herstel. Foto's: Erik van Leeuwen
Meer van Atletiek.nl