Om voor eens en altijd af te rekenen met het vermeende nootlot, vrijdag de 13^e, vertrok een bus vol pupillen en junioren en begeleiding naar Loon op Zand om daar flink feest te vieren en ik moet zeggen dat, dat voortreffelijk is gelukt. Kuipers Hoefke, gelegen pal tegen De Loonse en Drunense Duinen is dan ook een perfecte locatie, zeker in deze tijd van het jaar met zijn warme herfst kleuren. Nadat de eerste uurtjes gevuld waren met kamers indelen, t- shirts opfleuren werd er om 10.00 gestart met de eerste grote buiten spelen. Ik maak nu even een splitsing en zal vnl. het een en ander over de junioren opschrijven, wellicht lezen jullie in een  ander stukje wat meer over de pupillen. De junioren begonnen met de zoektocht naar “Het hoofd van Medusa”; probeer in een donker bos maar eens een half vergaan hoofd op te sporen om onderweg plotseling kampleiding tegen te komen, die jouw daar van tracht te weerhouden. Brrr best wel spannend zo in het donker. Een  eerste nacht van een kamp is altijd onrustig, lekker keten, spoken en de leiding foppen, dit keer met nep- kots, toch de andere ochtend stond een ieder weer netjes op zijn pootjes.

Zaterdag was de dag van de speurtocht en ik moet zeggen dat het een mooie was, met leuke vragen en opdrachten. Voor de junioren ging hij dwars over de Loonse en Drunense Duinen en zelfs de Efteling, vele hadden dan ook de neiging om de speurtocht te laten wat die was en bij de Efteling naar binnen te piepen. De tocht was voor sommigen wel wat lang, zo’n vijftien kilometer en lekker vermoeid kwamen we dan ook bij het kamphuis aan, alwaar heerlijke warme chocolademelk gereedstond met,…..slagroom,  mmmmm. Voor de warme hap en drank werd ook dit jaar weer creatief gezorgd, dit keer met de hulp van een echte kok, wat resulteerde in een waar pannenkoekenfeest op zaterdag avond en kippensoep met flinke stukken kip, de kip was er dit keer niet doorheen gevlogen, op zondag middag; hulde aan het keukenpersoneel! Na de Pannenkoeken en de binnenspelen was het voor de liefhebber tijd voor de jaarlijkse dropping. Even lekker vrolijk dwalen door de omgeving. Onze zangtalenten hebben vast diepe indruk gemaakt, want her en der werden lichtjes in de huiskamers ontstoken. De tweede nacht verliep door het vele buiten zijn in heerlijke rust.

Zondag, de laatste dag, begon in een miezerregen, toch werd er gestart met de Highlandgames, een spelvorm waarin in snelheid, kracht en behendigheid van pas kwamen en echt atleten spel dus, wat te denken van boomstamwerpen, spijker slaan en ringsteken gezeten in een heuse kabelbaan. We moesten het met één ronde doen daar de regen dit keer een spelbreker was. ’s Middags was daar  laatste bosspe;l “Burcht veroveren”. Een zeer ingewikkeld spel wat naar mijn idee beter door de kinderen dan door de leiding werd begrepen;-). Afin er werd enorm met de spelregels gemarchandeerd, oftewel vals gespeeld, wat tot grote hilariteit leidde.

Na afloop op naar het kamphuis, onderweg werd druk gesproken over de prijsuitreiking, wie o wie zou over alle spelen het beste uit de bus komen. Zou het Tino met zijn groep dan eindelijk lukken om geen laatste te worden, dat was toch echt bijna een traditie aan het worden. Er werd druk door de jury geraadpleegd, punten geteld,  jury gechanteerd door ploegleiders om uiteindelijk een terechte (???) winnaar aan te wijzen. Om het spannend houden schrijf ik de uitslag niet op, is ook niet belangrijk want welke kampganger maalt daarom als je zojuist een paar fantastische dagen met elkaar hebt doorgebracht. Hulde aan ons allemaal en volgend jaar zijn we vast weer van de partij.